فصل تابستان است و بيش از هر زمان ديگري احتمال گزش جانوران سمي وجود دارد. حدوداً 2500 نوع مار از انواع سمي، نيمه سمي و غيرسمي در ايران شناخته شده است. براي پيشگيري از گزش مارها مراقب جايي كه پا يا دست خود را قرار مي دهيد باشيد. مكاني كه در آن بازي مي كنيد يا مي نشينيد ممكن است محل زندگي يا رفت و آمد اين جانوران باشد. در مناطق مارخيز، بيش از پيش مراقب كودكان خود باشيد. مارها معمولا در فصل تابستان، بهار و پاييز در مكانهاي سايه دار و خنك و در فصل زمستان، درون غارها و تونل معادن زندگي مي كنند. 72 درصد از مارگزيدگي ها در تاريكي (نيم ساعت قبل از غروب آفتاب تا 2 ساعت بعد از آن) رخ مي دهد. هيچگاه تلاشي براي به دام انداختن مارها يا تخريب لانه آنها انجام ندهيد.

علائم گزش مارها شامل درد و حساسيت محل گزش به صورت دردهاي تيز و سوزاننده كه در عرض 5 تا 10 دقيقه ظاهر مي شود، سپس تورم در محل گزيدگي 30 دقيقه تا 4 ساعت بعد از گزش ايجاد مي شود و ممكن است در عرض 12 تا 24 ساعت افزايش يافته و كل اندام مبتلا را درگير كند. همچنين تاول و وزيكول (جوش هاي آب دار) 24 تا 36 ساعت پس از گزيدگي تاول هاي كوچك ممكن است در محل ايجاد شوند، بعد از آن هم تهوع و استفراغ، بي حسي در اطراف دهان، صورت، پوست سر و گزگز نوك انگشتان، تب و لرز، تعريق، ضعف و بي حالي، سرگيجه و حتي سنكوپ ايجاد مي شود. اختلالات انعقادي خون، يكي از مشخص ترين و مهمترين علائم و نشانه هاي  گزش افعي ها بوده و به صورت خونريزي از بيني، وجود خون در خلط، خون در ادرار، خون در مدفوع، خونريزي هاي شكمي، داخل چشمي و مغزي بروز مي كند.

فراموش نكنيد كه گزش افعي ها با خطر جدي همراه است. بنابراين در اسرع وقت به دنبال مراقبت هاي پزشكي باشيد. مصدوم را سريعاً از محل حادثه دور كنيد. آرام باشيد و بيمار را نيز آرام كنيد و زخم مصدوم را با آب و صابون بشوئيد.

نكته ديگر اينكه عضو گزيده شده را بايد بي حركت و هم سطح يا كمي پائين تر از سطح قلب نگه داشت. بستن تسمه لاستيكي (گارو)، ريسمان يا طناب و نظاير آنها در محل بالاي گزيدگي به ويژه اگر محل گزيدگي در دست ها يا پاها باشد، هم ضروري است. بستن گارو نبايد آنقدر سفت باشد كه جريان خون را مختل كند. از سرد كردن و كمپرس كردن عضو گزيده شده با آب سرد يا يخ خودداري كنيد. در صورتي كه انتقال بيمار به بيمارستان بيش از يك ساعت طول مي كشد، اقدام به ايجاد يك برش به موازات محور گزيده شده به طول تقريبي 6 تا 7 ميلي متر و عمق 3 ميلي متر نموده و با دهان به مدت 30 تا 60 دقيقه عمل مكش را انجام دهيد. در صورت وجود زخم در محوطه دهان از انجام مكش با دهان خودداري كنيد.

درمان انتخابي پس از رسيدن به بيمارستان تجويز پادزهر تا 4 ساعت اول پس از گزش است. تا 24 ساعت پس از گزيدگي هم پادزهر قابل استفاده است، البته شايد نياز به تجويز آنتي بيوتيك و واكسن كزاز هم باشد.

ابتلا به شپش يکي از بيماريهاي شايع در همه سنين بويژه در سنين مدرسه مي باشد .

شپش علاوه بر ناراحتيهايي که در اثر گزش ايجاد مي کند ،‌ناقل بيماري تيفوس و تب راجعه نيز مي باشد .

بنابراين آگاهي از علائم و نشانه هاي اين بيماري در مدارس ، گامي مثبت در جهت کنترل بيماري محسوب مي شود .

مشخصات کلي شپش :

حشره اي کوچک ، بدون بال و خونخوار است که انگل خارجي بدن انسان بوده و مي تواند تن ، سر و عانه را آلوده کند .

 

تخم شپش ،‌ رشک نام دارد و بيضي شکل و سفيد رنگ و به اندازه ته سنجاق مي باشد و به مو و درز لباسها مي چسبد .

انواع شپش :

۱ - شپش سر

۲ - شپش بدن

۳ - شپش عانه

محل زندگي :

شپش سر در لابلاي موهاي سر زندگي مي کند و اين مناطق ( عقب سر و نيز قسمت پشت گوش ) را مورد گزش قرار مي دهد .

شپش بدن ،‌ در مسير درزهاي داخلي و چينهاي لباسها زندگي مي کند . شپش عانه در محل عانه است و احتمالاً در ساير نقاط موارد بدن ممکن است مشاهده شود . در بچه ها شپش عانه در پلکها و مژه ها نيز يافت شده است .

راههاي انتقال :

۱ - از طريق تماس مستقيم افراد سالم با افراد آلوده

۲ - از طريق تماس غيرمستقيم بصورت استفاده از وسائل شخصي آلوده « لباسها ، پتو ، ملحفه ، شانه ،‌کلاه ، روسري و ... )

علائم :

۱ - علائم ابتلا به شپش سر :

الف ) خارش شديد

ب ) التهاب و تورم در ناحيه ريشه مو بدليل خاراندن شديد

ج ) بزرگ و حساس شدن غدد لنفاوي پشت گوش و پشت سر و گردن

۲- علائم ابتلا به شپش بدن

الف ) خارش شديد

ب ) ضخيم شدن پوست

۳ - علائم ابتلا به شپش عانه :

الف ) خارش غير قابل تحمل در ناحيه عانه

ب ) لکه هاي آبي رنگ

عوارض ابتلا به شپش :

۱ - خارش شديد در سطح بدن بدليل تلقيح ماده بزاقي به پوست فرد مبتلا .

۲ - عفونت ثانويه مثل زرد زخم که در اثر خاراندن شديد پوست رخ مي دهد .

۳ - عوارضي ديگر :

خستگي عمومي

افسردگي و پريشاني رواني و بيخوابي

ضايعات پوستي بصورت بثورات ريز قرمز رنگ

راههاي پيشگيري:

۱ - آموزش به مردم در مورد شستشوي لباس و ملحفه در آب جوش بمدت ۳۰ دقيقه و يا استفاده از ماشين لباسشويي . خشک کن و اتو کردن درزهاي لباس براي از بين بردن شپش و رشک .

۲ - رعايت بهداشت فردي ( بخصوص استحمام مرتب )

۳ - شانه کردن روزانه موي سر

۴ - تميز کردن همه روزه برس و شانه

۵ - شستشوي منظم لباسها ، روسري ، کلاه و ...

۶ - عدم استفاده از شانه ، برس و کلاه ديگران

۷ - پرهيز از تماس با اشياء و لباسهاي فرد آلوده

۸ - کنترل روزانه موي سر و بازديد بدن ( در صورت لزوم ) دانش آموزان در مدرسه و ورزشگاهها

۹ -  گزارش موارد آلوده مشاهده شده به نزديکترين مرکز بهداشتي درماني

راههاي مبارزه :

۱ - درمان مناسب فرد و ساير افراد خانواده بطور همزمان طبق دستورهاي مراکز بهداشتي درماني

۲ - اطو کردن لباسها ( بخصوص درزهاي لباس )

۳ - جوشاندن کليه وسايل شخصي آلوده ( حوله ، ملحفه ، لباسهاي زير و رو و ... ) در آب جوش به مدت حداقل نيم ساعت ( در مورد شپش تن )

۴ - شستشوي منظم ويا پودرپاشي وسائل خواب و ساير وسايلي که قابل شستشو نبوده يا شستشوي آنها مشکل مي باشد .

۵ - استفاده از داروهاي ضد شپش ( از جمله شامپو و لوسيون گامابنزن ، شامپو و لوسيون پرمترين در صورت دسترسي و طبق دستور پزشک )

در مبارزه با شپش ، فرد آلوده و کليه افراد خانواده و ساير افراديکه با او در تماس نزديک مي باشند بايد نکات بهداشتي را رعايت کنند .

ناخن دريچه اي شفاف به بستر  عروقي خودمي باشد و  در حاشيه طرفي  بوسيله چين-هاي نرم طرفي ناخن نگهداري مي شود . در ناحيه  قدامي ، يك چين پوستي  نرم به قسمت بالاي ناخن چسبيده است كه بنام چين ابتدايي ناخن ناميده مي شود . صفحه ناخن (nail plate )  ، ساختماني  سفت دارد كه در تمام عمر رشد آن ادامه دارد . چين هاي طرفي ناخن ، ساختماني از جنس پوست دارند كه لبه هاي طرفي ناخن را تشكيل ميدهند.

ناخن داراي  لايه زايگري است بنام ماتريكس  كه عامل توليد مثل سلولي و رشد ناخن مي باشد . در روي قسمت ابتدايي صفحه  ناخن ناحيه سفيدي ديده مي شود بنام ماهك يا  لانولا كه  اين ناحيه  در ناخن شست دست و پا مشخص تر است  . بستر ناخن  nail bed)  ) نيز  بستري عروقي است كه صفحه ناخن بر روي آن قرار مي گيرد..

فيزيولوژي  رشد ناخن :

بيشتر مطالعات در ناخن انگشتان دست انجام شده است .رشد آن بين 9/1 – 4/4 ميليمتر  در ماه متغير  است .مقدار  متوسط رشد نيز 3 ميليمتر در ماه يا 1/0 ميليمتر در روز است . ناخن هاي انگشتان پا در حدود  1 ميليمتر  در ماه رشد مي كنند .

مطالعات مختلف نشان داده است كه فصول مختلف  و بيماريهاي  خفيف  اثر ناچيزي در رشد ناخن دارند . قد يا وزن فرد  روي رشد ناخن تأثيري ندارند  . جنس تأثير اندكي بعد از بلوغ بر روي رشد ناخن دارد . مردان داراي رشد ناخني بيشتري  تا 19 سالگي هستند . اين تفاوت از اين سن كاهش يافته ولي تا 69 سالگي رشد ناخن در مردان اندكي بيشتر است . از اين سن به بعد ، رشد ناخن  هر دو جنس يكسان مي شود . حاملگي باعث افزايش سرعت رشد و سوء تغذيه باعث كاهش آن مي شود . بعضي از بيماريهاي شديد نيز  باعث اختلال در رشد يا ايجاد ناخن مي شوند .

اختلال رشد مي تواند  در موارد شديد  مثل اوريون و بيماري  تيفويد ديده شود كه خودش را بصورت يك فرورفتگي يا برجستگي عرضي بر روي ناخن نشان مي دهد .

تركيب شيميايي ناخن :

پروتئين عمده ناخن كراتين است .

چربي عمده ناخن نيزكلسترول مي باشد  و حدود 1/0 تا 1 درصد آن را تشكيل مي دهد . مقدار آب آن كمتر از پوست بوده و حدود  % 12 – 7 مي باشد  .

محرك هاي شيميايي ناخن :

ناخنها در اثر غوطه وري طولاني در آب و يا  مقادير  زيادي  از قليا يا مواد پاك كننده قوي ، دچار نرمي  و تخريب تدريجي مي شوند . حلال هاي  آلي و روغن موتور نيز باعث نرم شدگي  صفحه ناخن مي شود . روغن هاي معدني  باعث  اونيكوليز ( جداشدن ناخن از بستر ) و ضخامت زير ناخن مي گردند .

عفونت هاي باكتريايي :

عفونت هاي كنار ناخن ( پارونيكيا ) بوسيله عوامل ميكروبي  متعدد ايجاد مي شود . افراد شاغل در آشپزخانه . باغبانها و كشاورزان و نوازندگان پيانو مستعد ابتلا به اين حالت  هستند . اين حالت به شكل حاد در قصابها ديده مي شود .

صدمات ناشي از مانيكور :

ناخنها بهتر است با صابون و برس تميز شوند . مانيكور شديد و عقب زدن كوتيكول ناخن و نظافت كنار ناخن با وسايل آلوده ، ممكن است باعث عفونت حاد يا مزمن انساج كنار ناخن شوند .

ريش ريش شدن كنار ناخن :

ناشي از  شكسته شدن قسمت سطحي پوست است  كه مي تواندبه علت خشك و تر شدن زياد دستها در حين كار و شستشو باشد  و  يا به علت ناخن خوردن ايجاد شود . بهتر است از دستكش هاي كار استفاده شود و توسط كرمهاي  رطوبتي در اطراف ناخن و پوست  اطراف ناخن ، به درمان اين حالت پرداخت .

آكنه كه به جوش غرور  جواني موسوم است عبارتست از التهاب مزمن غدد چربي كه در پاي موها قرار دارند ( فوليكول پيلو سباسه ). جوش غرور  بيشتر در زمان بلوغ بين سنين  14-12 سالگي شروع مي شود  و در طول سنين جواني ادامه داشته و ممكن است در بعضي افراد در سنين بالاتر هم ادامه يابد كه به دليل شيوع آن در هنگام بلوغ به آن جوش غرور جواني گفته اند.

آكنه معمولا“  در ناحيه صورت ـ پشت  يا سينه شروع مي شود و معمولا“ صورت بيشتر از نواحي ديگر مبتلا مي گردد    يا بيمار بخاطر آن به پزشك مراجعه مي كند  . زيرا در اين سنين ، جوانان به ويژه  به چهره خود اهميت بيشتري مي    دهند .

علت بروز جوش غرور جواني به  چند عامل وابسته است كه از همه مهم تر تغييرات هورموني  در سنين بلوغ مي         باشد و به اين علت ضايعات در خانم ها در روزهاي  قبل از عادت ماهانه تشديد مي شود .

عامل ديگر سطح چربي پوست است كه تحت تأثير  هورمونهاي جنسي افزايش مي يابد. از علل ديگر بعضي عوامل         ميكروبي مي باشند كه بطور معمول هم در سطح پوست وجود دارند ولي در بيماران مبتلا به جوش غرور ميزان آن در فوليكول پيلوسباسه  زياد مي شود .

عوامل وراثتي هم داراي اهميت است و بدين دليل  در بعضي  خانواده ها جوش غرور شايع تر است . مصرف موضعي بعضي كرمها  و يا بعضي داروهاي خوراكي ممكن است سبب ايجاد جوش در صورت يا بدن گردند  و هم چنين در بعضي افرادي كه در مشاغلي كه با چربي سروكار دارند كار مي كنند ، جوش زدن  ممكن است بيشتر ديده شود .

جوش غرور جواني  معمولا“ به شكل دانه هاي سرسفيد  ـ دانه هاي ملتهب و حتي گاهي دانه هاي بظاهر چركي مي        باشند و دو اشكال شديد  به صورت ضايعات  گروهي يا كيسه اي (ندولر يا كيست ) مشاهده مي گردد . شدت            ضايعات  در هر شكل  جوش غرور از ضعيف تا شديد  مي تواند تغيير كند .

در يك بيمار مبتلا به آكنه علاوه بر معاينه  باليني  توسط پزشك متخصص بايد بيمار را  از نظر وجود  موهاي زائد  يا اختلال در عادت ماهانه بررسي نمايد . اين بررسي ها اين امتياز را دارد كه چنانچه اختلالي  موجود باشد مي توان در رفع آن كوشيد تا بيماري  به شكل شديد يا ناراحت كننده تبديل نشود .

براي درمان  جوش غرور جواني  علاوه بر  بررسي هاي پزشكي و درمان توسط پزشك متخصص توصيه هايي است كه    پزشك حتما“ بايد  به بيمار توضيح دهد .  از همه مهمتر اين است كه براي درمان ضايعات خود بجز دستورات  پزشك    معالج نبايد به دستوراتي كه توسط اقوام و دوستان و يا كساني كه سررشته پزشكي ندارند  توجه نمايد ، چون در         بسياري از موارد  افراد غير مسئول  درمانهايي را توصيه  مي كنند  كه  مشكلات عديده اي به همراه خواهد آورد .

دوم اينكه  بيمار از دستكاري  ضايعات  بايد جدا“ اجتناب كند ، زيرا مثلا“ فشار دادن  ضايعات  و بقول معروف  غلبه  فشاري برجوشها  سبب جاگذاري ضايعات به صورت  گوديهايي نامنظم  و گاه  تغيير رنگهاي نا مناسب يا كدر ظاهر مي گردد كه بعد از درمان  جوش غرور تصحيح اين گوديها خود مستلزم  هزينه زياد  و مشكلات فراوان خواهد بود .

سوم اينكه بايد به درمان  اهميت داد  و به اينكه  اين ضايعات  به هر ترتيب  در سنين  بالا ممكن است خود به خود خوب شود ، نبايد اكتفا كرد زيرا رها كردن  نيز خود سبب  تغييرات  ناخوش آيندي  در پوست مي گردد.

بايد به دستورات پزشك دقيقا“ توجه شود  كه اين دستورات معمولا“ شامل نحوه شستشوي پوست و مصرف محلوهاي آنتي بيوتيكي  (كه غلظت و نوع آنها بايد توسط پزشك معالج  متناسب با پوست  و ضايعه بيمار  تعيين گردد ) بوده و گاه لازم است  از داروهاي موضعي ديگري كه پزشك صلاح مي داند استفاده كرد .

گاه لازم است  به همراه درمانهاي موضعي  از بعضي آنتي بيوتيكهاي خوراكي مناسب  يا داروهاي  خوراكي  ديگر  كه توسط پزشك تجويز مي شود نيز  استفاده نمود .

لازم به  تذكر است كه ادامه بي رويه  نسخه پزشك به طور خودسرانه در  بسياري از موارد  توسط خود بيمار تكرار مي گردد كه از اين امر جدا“ بايد اجتناب  شود ، زيرا نه تنها سبب بهبودي نمي گردد بلكه عوارض بيشتري  را به دنبال خواهد داشت .

بيمار مبتلا به جوش غرور گاه به دليل خشكي پوست كه معمولا“ مربوط به كمي رطوبت پوست است مرتبا“ از كرمهاي چرب استفاده مي كند كه اين خود سبب افزايش ضايعات مي گردد و حتما“ كرمهاي لازم را پزشك معالج بايد توصيه نمايد .

درمان جوش غرور گروهي يا كيسه اي ( ندولر و سيستيك )  كه نياز به درمانهاي خاصي  دارد بايد الزاما“ توسط  متخصص پوست انجام گيرد .

و در انتها بايد گفت كه جوش غرور هم نوعي بيماري محسوب مي گردد و بنابراين  به درمان آن بايد اهميت داد چون علاوه بر اينكه خود  مشكلاتي براي بيمار از نظر زيبايي دارد ، رها كردن آن  زيبايي آينده پوست را هم  دستخوش دگرگوني  خواهد كرد .

بطور خلاصه  هر بيمار چه از نظر شكل و شدت ضايعات  و چه از نظر درماني ويژگي خاصي دارد كه با بيمار ديگر ، حتي در يك خانواده  ممكن است متفاوت باشد و مهارت پزشك معالج در تعيين اين ويژگي اهميت خاصي دارد كه در نتيجه  درمان بيمار را موفقيت آميزتر خواهد كرد .

آبله مرغان نوعي بيماري است که سراسر بدن را به صورت دانه هاي تاولي و خارش دار مي پوشاند . اين بيماري همانند سرماخوردگي به سرعت منتشر شده و ساير کودکان را مبتلا مي کند . به طور متوسط ، نوددرصد کودکان در آمريکا پيش از رسيدن به پانزده سالگي دچار اين بيماري مي شوند . بيشتر موارد اين بيماري ، در سنين پنج تا ده سالگي روي مي دهد و شيوع آن در فصل هاي زمستان و بهار بيشتر است .

شدت واگيرداري آبله مرغان ، خطرناک نيست . بروز اين بيماري در کودکان نيز خطري ندارد . اما افراد بالغ و نوزاداني که مادر آنها سابقه ابتلا به آبله مرغان نداشته اند ، در معرض خطر قرار دارند .

علت بيماري

عامل بيماري آبله مرغان ، ويروسي از خانواده هرپس ها به نام واريسلا زوستر ( وي - زد ) است . پس از اين که کودک بهبود يافت ، اين ويروس به صورت غيرفعال براي تمام عمر در اعصاب مجاور نخاع او باقي مي ماند و او را براي هميشه نسبت به آبله مرغان مصون مي سازد ، هر چند موارد استثنا نيز وجود دارد . ضعيف شدن سيستم ايمني افراد مسن ( بالاتر از پنجاه سال ) مي تواند ويروس موجود در بدن آنها را دوباره فعال کند و موجب زونا شود .

ويروس چگونه منتشر مي شود 

اين بيماري به سادگي از طريق تماس با افراد ناقل و بيمار منتشر مي شود . به طور معمول ويروس اين بيماري در تاول ها ، حلق و بيني کودک بيمار وجود دارد و هواي اتاق را از طريق ترشحات ،‌آلوده مي کند . انتقال بيماري بلافاصله پس از تنفس هواي آلوده و يا لمس کردن تاول يا لباس آلوده به ترشحات ، صورت مي گيرد . کودک در اثر تماس با فردي که زونا دارد نيز به آبله مرغان مبتلا مي شود .

دور کردن کودک بيمار از ساير اعضاي خانواده نمي تواند از انتشار بيماري جلوگيري کند ، زيرا ويروس بيماري از طريق ذرات معلق در هوا منتشر مي شود . نگهداري کودک در يک اتاق مجزا نيز ، خطر آلوده شده ساير اعضاي خانواده را کاهش نمي دهد ، زيرا ويروس معلق در هوا از شکاف هاي در هم عبور کرده و محيط خانه را آلوده مي سازد . احتمال آلوده شدن ساير اعضاي خانواده ، حتي در صورتي که کودک بيمار در اتاقي ديگر باشد ، نود درصد خواهد بود .

آبله مرغان از دو روز پيش از پيدايش دانه هاي تاولي تا پنج روز پس از آن سرايت مي کند ، بنابراين دوره انتشار بيماري توسط کودک آلوده ، هفت روز است .

نشانه هاي بيماري

از زمان آلوده شدن به ويروس آبله مرغان تا زمان پيدايش نشانه هاي بيماري ، فاصله اي وجود دارد که آن را دوره کمون مي نامند . دو تا سه هفته پس از تماس با ويروس ،‌ابتدا علائمي چون تب خفيف و بي اشتهايي آشکار مي شود و سپس دانه هايي در بدن پديد مي آيد که پس از چند ساعت به تاول تبديل مي شوند . اين مرحله با خارشي شديد همراه است . تاول ها در عرض سه يا چهار روز افزايش يافته و تاول هاي قديمي ترکيده و خشک مي شوند . ميزان تاول ها در کودکان از ده ها تا صدها عدد متفاوت است .

تاول ها صرف نظر از تعدادي که دارند ،‌ در کودک ناراحتي به وجود مي آورند و آرامش او را بر هم مي زنند . براي تخفيف خارش ها با پزشک تماس بگيريد تا داروي آنتي هيستامين و يا پمادهاي آرام بخش تجويز کند . بيشتر والدين از باقي ماندن دائمي اثر تاول ها نگران هستند ، در حالي که اثر آنها طي چند هفته از بين خواهد رفت .

برخي کودکان علاوه بر تاول دچار تب شديد ( بيش از ۳۹ درجه ) نيز مي شوند . به خاطر داشته باشيد براي تخفيف تب ، از آسپرين استفاده نکنيد ، زيرا مصرف آسپرين در کودکاني که به آبله مرغان و آنفلوآنزا مبتلا هستند ، سندرم ري ايجاد مي کند . اين سندرم کشنده است و بر کبد و مغز اثر مي گذارد . نشانه هاي سندرم ، استفراغ هاي پي در پي  هر چند ساعت يک بار ، اغما و ايست قلبي است . براي پرهيز از اين سندرم و همچنين تسکين تب ، بهتر است از استامينوفن استفاده کنيد . در هر حال ، تب کودک در مدتي کوتاه قطع خواهد شد .

بيماري هاي ثانويه

زماني که کودک آبله مرغان مي گيرد ، امکان مبتلا شدن او به بيماري هاي ثانويه نيز وجود دارد . رايج ترين بيماري ثانويه ، عفونت پوست است که در اثر خاراندن آن ايجاد مي شود . چنانچه عفونت پوست عميق باشد ، اثر زخم براي هميشه باقي خواهد ماند .

بهترين اقدامات پيشگيري کننده عبارتند از :

۱ - تسکين دادن خارش با استفاده از پمادي که پزشک تجويز کرده است ؛

۲ - کوتاه کردن ناخن هاي کودک ؛

۳ - تميز نگه داشتن پوست و ناخن هاي کودک

به خاطر داشته باشيد که پوست در حالت عادي دچار عفونت نمي شود و اثر آبله مرغان به زودي از بين مي رود .

احتمال پديد آمدن بيماري هاي ثانويه خوني و عصبي بسيار ضعيف است . اگر دو يا سه روز پس از آغاز بيماري ، علائمي چون خواب آلودگي و استفراغ هاي پي در پي را مشاهده کرديد ، هر چه زودتر به پزشک اطلاع دهيد .

ابتلاي زودرس به آبله مرغان

نوزاداني که مادرشان نسبت به آبله مرغان مصونيت دارند ، تا چند ماه پس از تولد به اين بيماري مبتلا نخواهند شد . در غيراينصورت اگر کودک در ده روز نخست تولد ، با ويروس اين بيماري تماس داشته باشد ، دچار آبله مرغان مي شود . شدت بيماري در اين شرايط بسيار وخيم و حتي کشنده است . چنانچه مادران پنج روز پيش از وضع حمل يا دو روز پس از آن به اين بيماري مبتلا شوند ، نوزادان آنها نيز به نوع خفيف آن دچار خواهند شد .

آبله مرغان مادرزادي

چنانچه مادر بارداري در ماه هاي نخست ، آبله مرغان بگيرد ، اين بيماري از طريق جفت به کودک او نيز منتقل مي شود . اين نوع بيماري را آبله مرغان مادرزادي مي گويند که در دو درصد مواقع نارسايي هاي کشنده اي ايجاد مي کند . اين نارسايي ها ، روي مغز ، چشم و اندام هاي حرکتي تأثير مي گذارند . اگر مادران باردار ،‌ در ماه هاي نخست آبستني آبله مرغان بگيرند ،‌ بايد در مورد مصونيت داشتن خود مطمئن شوند . چنانچه پيش از اين آبله مرغان گرفته باشند ، به طور قطع ايمن خواهند بود ، اما اگر شک دارند ، بهتر است آزمايش خون بدهند تا از حضور پادتن هاي ضد آبله مرغان در بدن خود اطمينان يابند . در صورتي که پادتن در بدن آنها موجود باشد ، نوزاد آنها سالم مي ماند .

توجه : اگر خانمي در نيمه اول بارداري خود آبله مرغان بگيرد و مقاومتي در برابر آن نداشته باشد ، مي تواند با تزريق پادتن ضد آبله مرغان ، خود را درمان کند . چنانچه مادري پنج روز پيش از به دنيا آوردن کودک يا دو روز پس از آن ، آبله مرغان بگيرد ، بايد به نوزاد او حداکثر تا چهار روز پس از تولد ، پادتن ضد بيماري تزريق شود . اگر کودکان نارس در چند هفته اول پس از تولد ، دچار بيماري شوند ، بايد حداکثر تا چهار روز پس از ابتلا به آن ، از طريق پادتن ضد بيماري ، درمان شوند .

ويروس هپاتيت A در تمام دنيا وجود داشته و به نظر مي رسد انسان ها ميزبان اختصاصي آن هستند. ويروس در كبد تكثير يافته و به وسيله صفرا به مدفوع منتقل مي شود كه در آنجا يك تا 3 هفته پيش از شروع بيماري انتشار خود را شروع مي كند و تا يك هفته يا بيشتر پس از شروع زردي آن را ادامه مي دهد. ويروس از راه دهاني- مدفوع و نيز از راه خوردن غذا و نوشيدني هاي آلوده از شخصي به شخص ديگر منتقل مي شود.

اگرچه بيش از 75 درصد بالغيني كه عفونت هپاتيت A دارند علامت دار هستند، 70 درصد عفونت هاي كودكان زير 6 سال بدون علامت هستند. اين ويژگي هاي بيولوژيك مسئول انتشار مخفيانه و كارآمد ويروس هستند. ويروس به آساني از كودك بي علامت خردسالي به كودك ديگر يا بالغين مرتبط با وي انتقال مي يابد. بنابراين كودكان به عنوان مخزن اصلي و منبع انتقال غالب در جامعه مطرح هستند. در ضمن ويروس مي تواند قبل از بروز علائم در بالغين منتقل شود كه اين مطلب نشان دهنده آن است كه ويروس قبل از شروع بيماري تا حدودي در مدفوع يافت مي شود، بنابراين منشاء عفونت بيماران معمولاً ناشناخته باقي مي ماند. پس از دوره انكوباسيون، به طور متوسط 28 روز (از 15 تا 50 روز متغير است) بيماري با تهوع، درد شكم، تب خستگي، ادرار تيره و زردي آغاز مي شود. اگرچه بيشتر بيماران كاملاً و بدون هيچ مشكلي بهبود مي يابند ولي اهميت بالقوه هپاتيت A در بالغين به خوبي درك نشده است. در ميان عوارض اين بيماري مي توان به اختلال انعقادي، انسفالوپاتي، نارسايي كليوي، مدت طولاني بيماري و به ندرت عود اشاره كرد. به هر حال 13 درصد بيماران نياز به بستري شدن دارند كه از 7 درصد در كودكان كمتر از 15 سال تا 27 درصد در بالغين بالاي 45 سال يا بيشتر متغير است. برنامه نظارت CDC نشان داد كه 52 درصد بيماران نمي توانستند منشاء عفونت را بيابند. تماس جنسي با فرد مبتلا به هپاتيت A ، اعضاي خانواده وي (در 21 درصد بيماران) و سابقه تزريق دارو در 6 ماه قبل از شروع بيماري (در 14 درصد بيماران) 2 عامل خطر شايع بودند. هر چند عامل خطر دوم نشان دهنده احتمال انتقال از راه اشتراك سوزن هاي حاوي خون يا ارتباط نزديك بود ولي اين امر اثبات نشده است.

ساير عوامل خطر گزارش شده عبارت بودند از مقيم بودن يا كاركردن در مراكز نگهداري افراد (در 11 درصد)، سابقه فعاليت همجنس بازي مردانه در طول 6 ماه گذشته (7 درصد) و مسافرت به مناطق آلوده دنيا (در 4 درصد).

بر خلاف يك عقيده شايع، طغيان هپاتيت A كه با رستوران ها مرتبط باشد ناشايع است. استفاده از واكسن هپاتيت A از حدود 10 سال قبل در جوامعي كه ميزان عفونت بالا بوده است باعث كاهش در اين كشورها شده است. در كشورهاي در حال توسعه تقريباً تمامي افراد تا اوايل بزرگسالي عفونت هپاتيت A را داشته اند.

مسأله باليني

بيماري بيش فعالي- كم توجهي (ADHD) با عدم توانايي در مرتب بودن و ادامه توجه به موضوعات مشخص مي شود. نتيجه آن رفتارهاي غيرتطابقي است كه با سن و سطح نمو او ناهماهنگ است. شواهد بدست آمده از مطالعات نوروسايكولوژي، فارماكولوژي و تصويربرداري از مغز، سيستم نروترانسميتري دوپامين و نوراپي نفرين مغز را در ايجاد آن دخيل مي دانند.

به نظر مي رسد عوامل ژنتيكي نقش مهمي را در اين زمينه بازي مي كنند. وزن تولد بيش از حد پائين (كمتر از 1000 گرم) و شرايط محيطي مثل ضربه به سر يا مواجهه با سرب نيز با نشانه هاي ADHD مرتبط دانسته شده اند.

معيارهاي تشخيصي ADHD شامل موارد ذيل است:

(تشخيص نيازمند وجود شواهد بي توجهي يا بيش فعالي يا هر 2 است)

A- بي توجهي، تداوم وجود 6 يا تعداد بيشتري از علائم بي توجهي زير براي حداقل 6 ماه تا مرحله اي كه ناسازگار و مخالف با سطح رشد باشد:

- اغلب اختلال در توجه دقيق بر جزئيات و اشتباهات ناشي از بي دقتي دارند.

- اغلب اشكال در توجه مداوم دارند.

- اغلب به نظر مي رسد كه گوش نمي دهند.

- اغلب به نظر مي رسد كه موضوع را پيوسته دنبال نمي كنند.

- اغلب اشكال در كارهاي مرتب كردن دارند.

- اغلب از كارهايي كه نيازمند توجه مداوم است اجتناب مي كنند.

- اغلب وسايل لازم براي كارهايشان را كم مي كنند.

- اغلب به آساني آشفته مي شوند.

- اغلب فراموشكار هستند.

B- بيش فعالي (تداوم وجود 6 يا تعداد بيشتري از علائم بيش فعالي زير براي حداقل 6 ماه تا مرحله اي كه ناسازگار و مخالف با سطح رشد باشند)

- اغلب بي قرارند.

- اغلب از صندلي خود بلند مي شوند.

- اغلب زياد اين طرف و آن طرف مي دوند يا از در و ديوار بالا مي روند.

- اغلب با فعاليت هاي فراغتي بي سر و صدا مشكل دارند.

- اغلب در حركت يا در حال موتورسواري هستند.

- اغلب زياد حرف مي زنند.

- اغلب بدون فكر كردن پاسخ مي دهند.

- اغلب اشكال در چرخش هوشيارانه به هر چيزي دارند.

- اغلب گستاخ و فضول هستند.

شيوع اين بيماري در حدود 3 تا 7 درصد در بين كودكان تخمين زده شده است. پسرها بيشتر از دخترها درگير مي شوند (نسبت ها بسته به جوامع مورد مطالعه از 9 به 1 تا 5/2 به يك متغير است) ولي به صورت فزاينده اي بر تعداد موارد دختران تشخيص داده شده افزوده مي شود. ADHD يك وضعيت مزمن است كه نشانه هاي آن در طول زندگي تجربه مي شوند. اين بيماري ممكن است با ساير شرايط سلامت رواني هم پوشاني داشته باشند يا همراه آنها وجود داشته باشند.

درمان بيمار

درمان بيماران مبتلا به ADHD بر روي كنترل نشانه ها (كه با تكامل بيمار تغيير مي كند)، آموزش كلاس درس، روابط بين فردي و عبور به سوي بزرگسالي متمركز است. درمان با استفاده از هدف هاي قابل اندازه گيري مانند تعداد موارد تماس معلم در هفته براي گزارش انجام كارهاي منظم، مقدار زماني كه براي انجام تكاليف صرف مي شود و شركت در ساير فعاليت ها بدون رها كردن آنها هدايت مي شود. درمان هاي داروئي مثل فنيرات و دكستروآمفتامين وجود دارد كه با تجويز پزشك انجام مي شود.

ويروس ايدز (HIV)بسيار پيش از آنکه در قاره امريکا و اروپا مشاهده شود در قاره افريقا وجود داشته است. محققان انواعي از شامپانزه هاي مختص قاره افريقا را يافته اند که منبع سرشاري از ويروس ايدز به شمار ميروند .

بيماري ايدز کشتار جدي خود را از سال 1981 در غرب آغاز نمود. کشف نهايي عامل اصلي اين بيماري که نوعي ويروس است دو سال پس از آن يعني در سال 1983 بوسيله يک تيم تحقيقاتي فرانسوي به سرکردگي پرفسور" لوک مونتانيه" در انستيتو پاستور فرانسه انجام گرفت. اين تيم پزشکي با توافق محققي ديگر بنام رابرت گالو که همزمان در امريکا مشغول تحقيق بر روي پيدايش بيماري ناشناخته بود نام اين ويروس را HIV گذاردند .

در سال 1983 توسط انستيتوپاستور فرانسه ويروس HIV کشف و نام بيماري ايدز گذارده شد.

برآوردهاي سازمان بهداشت جهاني (WHO) تا دسامبر 2001 :

- درآسيا هردقيقه 5 نوجوان، آلوده به HIV مي شوند. انتظار مي رود در6 سال آينده به 12- 10 ميليون نفر برسد وتا سال 2020 اولين علت مرگ درجهان خواهدشد.

يک ويروس بنام HIV (ويروس نقص ايمني) که به سيستم دفاعي انسان حمله کرده و باعث اختلال فعاليت آنها مي شود.

يک ويروس بنام HIV (ويروس نقص ايمني) که به سيستم دفاعي انسان حمله کرده و باعث اختلال فعاليت آنها مي شود.

راه هايي که HIV انتقال نمي يابد ؟

• دوره پنجره (Windows Period)

آزمايش ويژه خون که سطح آنتي بادي ضدويروس اندازه گيري مي شود، در Windows Period هنوز سطح آنتي بادي افزايش نيافته است، پس نتيجه آزمايش بلافاصله پس از تماس فرد با خون يا ابزار آلوده، مثبت نخواهد بود.

گروه هاي در معرض خطر (High Rick) براي بيماري ايدز چه افرادي هستند ؟

o دريافت کنندگان خون و فاکتورهاي خوني مثل هموفيلي ها، تالاسمي ها، دياليزي ها، دريافت کنندگان اعضاء و بافتها.

o فواحش و افراد ولگرد و جوانان منحرف که شرکاء جنسي متعدد دارند.

o افراد مبتلا به بيماري هاي مقاربتي (STD) سوزاک و سيفليس.

o همسران وکودکان افراد آلوده، نوزادان مادران آلوده.

o معتادان تزريقي بصورت مشترک (IV Drug Abuse).

o استفاده کنندگان از سرنگ، تيغ، مسواک و خلال دندان بصورت مشترک با افراد آلوده.

o مشاغل مرتبط با حرفه پزشکي.

o مشاغلي که با وسايل آلوده سروکار دارند، مانند آرايشگاهها.

o روشهاي غيراستريل حجامت، ختنه، سوراخ کردن گوش، خالکوبي و ... .

o رانندگان بين المللي، مسافران خارجي، خارجيان مقيم کشور، پناهندگان مقيم اردوگاه ها.

كلياتي در خصوص عفونت HIV و ايدز:

عفونت HIV و ايدز از جمله بيماريهايي است كه به لحاظ ميزان كشندگي بالا و هزينه مراقبتي فراوان ايجاد مشكلات اجتماعي و هدف قراردادن جمعيت جوان جامعه ،از معضلات مهم جوامع بشري است . كنترل اپيدمي، پيشگيري و مراقبت از بيماران از اهم فعاليتهاي وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشكي مي باشد

عامل بيماريزا,HIV بوده كه از ويروسهاي RNA دار با پوشش و از گروه رتروويروس ها مي باشد.HIV داراي گليكو پروتئين پوششي gp120 مي باشد كه ميل تركيبي فراواني به گيرنده خود ، ملكول CD4 دارد .اين گيرنده ها برروي لنفوسيتهاي T ، مونوسيتها ، ماكروفاژها ، سلولهاي دندريتيك و لانگرهانس قرار دارد .

تماس جنسي شايعترين راه انتقال HIV در جهان مي باشد . در كشور ما تاكنون 10/6% موارد گزارش شده و شناخته شده آلودگي از اين طريق بوده است . اما تصور ميشود در سالهاي آينده ،ميزان شناسايي موارد آلودگي از راه جنسي بيشتر شود.تماس جنسي از راه مقعد و تماس هايي كه منجر به صدمه و خونريزي ميشوند از خطر بالاتري برخوردارند. لازم به تذكر است كه ابتلا به عفونتهاي آميزشي باعث افزايش احتمال انتقال HIV شده ، لذا درمان مناسب اين نوع عفونتها در فرد بيمار و شريك جنسي وي ، بايد مدنظر باشد . احتمال انتقال عفونت از مرد به زن2تا 4 برابر بيشتر از احتمال انتقال از زن به مرد مي باشد و همچنين در صورت و جود بيماريهاي آميزشي مانند سوزاك ، سيفيليس ، تريكوموناس و ... و زخمهاي ناحيه اندام تناسلي احتمال انتقال 5 تا 10 برابر افزايش مي يابد

اعتياد تزريقي دومين راه شايع انتقال HIV در جهان و اصلي ترين راه انتقال در ايران در حال حاضر مي باشد . لذا توجه به وجود عفونت HIV در ميان معتادان تزريقي حائز اهميت است.بروز عفونـت هاي توأم (HBV/HCV) از اين راه، بر اهـــميت موضـــوع مي افزايد .

ويروس HIV مي تواند در سه مرحله بارداري ، در حين زايمان و در دوران شيردهي از مادر به فرزند انتقال يابد .با توجه به مطالعات انجام شده 92% انتقال در 2 ماه آخر بارداري ( 65% آن حين زايمان ) صورت ميگيرد .ميزان انتقال از طريق شـــير مادر بين 14-29% است . .ميزان ويروس در خون مادر ،مرحله بيماري مادر (عفونت اوليه و ايدز )، ابتلا به كوريو آمنيونيت ،كمبود ويتامين Aو زايمان طول كشيده و همراه با پارگي پرده آمنيوتيك ،بر ميزان انتقال آلودگي مي افزايند

مواردي از انتقال HIV از طريق پيوند اعضاء در دنيا گزارش گرديده ، اين انتقال از طريق بافتهاي فاقد عروق ( قرنيه ) گزارش نشده است . لذا انجام آزمايشهاي تشخيصي در كليه اهدا كنندگاه اعضاء الزامي است . اين كار در كشور ما به صورت روتين براي تمام جراحي هاي پيوند انجام ميشود.

خون،مايع مني و ترشحات دستگاه تناسلي ، منابع اصلي ويروس هستند .احتمال انتقال از طريق بزاق و همچنين انتقال توسط نيش حشرات مطرح نميباشد. درصورت وجود خون در بزاق، التهاب در مخاط دهان و تماس جنسي دهاني (oral sex )احتمال انتقال مطرح ميباشد . تماس پوست با ترشحات جنسي مردانه و زنانه ، بزاق ، ادرار ، اشك ، عرق ، محتواي معده و غيره منجر به سرايت بيماري نمي شود . بديهي است كه اين ويروس در زندگي روزمره و تماسهاي معمول و از طريق آب، غذا ، ظروف غذاخوري، روبوسي و استفاده از استخر شنا منتقل نميشود.

ويروس پس از ورود به خون ، از طريق گيرنده4 CD وارد سلولهاي مربوطه شده به سرعت شروع به تكثير كرده همزمان به غدد لنفاوي مهاجرت مي كند . در 50تا65%موارد اولين علائم عفونتHIV حدود1 الي6 هفته (بطور متوسط 3 هفته) بعد از تماس ، با علائمي شبيه منونوكلئوز عفوني ظاهر مي شود . شايعترين علائم اين مرحله شامل تب ، خستگي ، راش ماكولوپاپولار ، آدنوپاتي ، فارنژيت غير اگزودايي و ضعف ميباشد. كاهش وزن (حدود5 كيلوگرم)، ميالژي، آرترالژي ، سردرد،مننژيت، اسهال،تهوع و استفراغ در اين مرحله شايع بوده، ممكن است هپاتواسپلنومگالي ، برفك دهاني ، نوروپاتي محيطي ، سندرم گيلن باره نيز ديده شود. اين دوره 1 تا 3 هفته طول كشيده و خودبخود بهبود مي يابد. با درنظرگرفتن احتمال بدون علامت بودن اين مرحله توجه و شك پزشكان به عفونت اهميت خواهد داشت.

د- سندرم نقص ايمني اكتسابي( AIDS ) :

ايدز عبارتست از مجموعه نشانه هاي باليني تعريف شده ناشي از اختلال ايمني بدن كه متعاقب عفونت مزمن ويروس نقص ايمني انساني (HIV1,2 ) ايجاد مي شود .

كاهش لنفوسيتهـــاي T با گيرنده CD4 پائــــين آمده و فرد مستعد ابتلاء به عفونتهاي فرصت طلب مي شود . زمان بقاي افرادي كه به مرحله ايدز ميرسند، در صورت عدم درمان ، حداكثر حدود 2 سال تخمين زده مي شود . شايعترين نشانه در اين مرحله ،تحليل رفتن منتشر [1] بدن به همراه اختلالات مزاجي مي باشد . سندرم تحليل رفتن منتشر به معني كاهش بيش از 10% از وزن بدن به همراه اسهال مزمن ( حداقل 2 بار دفع مدفوع آبكي در روز به مدت بيش از يكماه ) و يا ضعف و تب اثبات شده مي باشد با اين شرط كه هيچ بيماري همراه يا عفونت هاي ديگر توجيه كننده اين وضعيت يافت نشود .از عفونتهاي فرصت طلب شايع مي توان از پنوموني پنوموسيستيس كاريني ، كانديدياز مري ، پنوموني هاي راجعه ، سل منتشر و عفونتهاي سيتومگالو ويروس ،توكسوپلاسموزيس و ساركوم كاپوشي نام برد.

[1]Wasting Syndrome

(لازم به ذكر است كه بيماري سل در هر دوره اي از عفونت HIV مي تواند وجود داشته باشد ) از جمله شواهدي كه مي تواند معياري تخميني براي كاهش سطح ايمني و در نهايت ورود به مرحله ايدز باشد سن

در سال 1981 هشت مورد و خيم از ابتلا به بيماري " كاپوسي ساركوما"، يكي از انواع خوش خيم تر سرطان كه معمولا در ميان افراد سالمند شايع است، در ميان مردان هم جنس گراي نيويورك گزارش شد.تقريباً همزمان با اين موارد، شمار مبتلايان به يك عفونت ريوي نادر در كاليفرنيا و نيويورك بالا رفت.با اين كه در آن زمان عامل شيوع ناگهاني اين دو بيماري مشخص نشده بود، اما معمولا از اين دو واقعه پزشكي به عنوان آغاز ايدز ياد مي كنند.در طي يك سال اين بيماري بدون نام، گسترش زيادي داشت تا سرانجام در 1982 آن را ايدز (Syndrome Deficiency Immune (Aquired ناميدند.به مرور شمار بيشتري متوجه اين بيماري جديد شدند، چون گروه هاي گسترده تري از مردم، و نه فقط همجنس گرايان، را مبتلا مي كرد.بيماران هموفيل و معتادان تزريقي با علائمي مشابه ايدز به پزشك مراجعه مي كردند.همزمان با ظهور ايدز درآمريكا، درآن سوي اقيانوس آتلانتيك پزشكان در فقيرترين قاره جهان آفريقا، متوجه شيوع يك پديده جديد بهداشتي شدند.اين بيماري كه در زبان محلي" اسليم"(SLIM) – مرگ در اثرتحليل تدريجي بدن – نام گرفته بود، در آفريقا به معضلي عميق تبديل مي شد.در وهله اول پزشكان دليلي نمي ديدند كه ايدز، بيماري شايع درميان همجنس گرايان آمريكاي ثروتمند، را با اسليم مرتبط بدانند.اما تحقيقات بعدي و شيوع علائمي مشابه درميان زنان و دگر جنس گراها نشان داد كه هر دوي اين بيماري ها يكي بوده وهمان ايدز است.درهياهويي از جنجال ها و ابهامات گسترده درباره اين بيماري كشنده جديد، تلاش ها براي تشخيص علت بروز ايدز و نحوه انتقال آن، با شتابي بي سابقه آغاز شد.در سال 1984 يك گروه محقق آمريكايي به رياست" رابرت گالو" اعلام كرد كه آنها عامل بيماري ايدز را كشف كرده اند، يعني همان ويروسي كه ما آن را حالا اچ آي وي مي خوانيم.البته اين ادعا با اعتراض " لوك موننتير" و گروه محققان فرانسوي او، كه ماه ها قبل اين ويروس را شناسايي كرده بودند، روبرو شد.در بحبوحه اين جنجال ها محققان براي پيدا كردن درمان ايدز بسيج شدند: جستجويي كه هنوز هم ادامه دارد.آزمايش هاي خون نشان داد كه ويروس اچ آي وي سراسر جهان را در پنجه مهلك خود گرفته و در مدت زماني كم به تمام قاره ها گسترش يافته است.تلاش ها براي درك اين ويروس به موضوعي بسيار اضطراري تبديل شد. اين كه از كجا آمده و چرا در قرن بيستم هم زمان در دو نقطه مختلف يعني آفريقا و آمريكا ظهور كرده بود؟

طبق شواهد روشن و قانع كننده اي كه وجود دارد، شكي نيست كه ايدز از ويروس اچ آي وي ناشي مي شود. اما درحال حاضر تاكيد بر اين موضوع است كه درك سر منشا ويروس اچ آي وي براي كشف واكسن و درمان هاي موثرتر امري حياتي است.براساس آخرين تحقيقات در زمينه مختصات ژنتيكي اچ آي وي، عامل انتقال ايدز، مشخص شده اين ويروس از تركيب دو ويروس مختلف در ميمون شامپانزه به وجود آمده است.اين ويروس ها از نوع ويروس" اس آي وي"( Virus Simian Immunodeficiency ) هستند كه در ميمون ايجاد بيماري مي كند.اين تحقيقات نظريه اي رايج را كه مي گويد ايدز در طي يك قرن گذشته در جنگلهاي غرب آفريقا ظهور كرده است، تاييد مي كند.درسال 1999 نشريه" نيچر" در شماره ماه فوريه خود يك نظريه عملي را به چاپ رساند كه مورد حمايت گسترده كارشناسان اين رشته قرار گرفت.براساس اين نظريه ويروس عامل ايدز ابتدا از طريق يكي از زير گونه هاي شامپانزه در آفريقا به انسان سرايت كرده است.به اعتقاد دانشمندان انسان اولين بار در نيمه نخست قرن گذشته در نتيجه شكار و تغذيه گوشت شامپانزه، سنتي كه هنوز در آفريقا ادامه دارد، به اين ويروس آلوده شد.اس آي وي در گذشته اي نه چندان دور وارد بدن انسان شد و پس از جهش ژنتيكي به اچ آي وي تبديل شد.به احتمال قريب به يقين ناحيه گينه بيسائو درغرب آفريقا مكاني است كه اين نقل و انتقال درآن صورت گرفته است.بسياري از دانشمندان بر اين باورند كه انتقال ويروس بيش از يك بار روي داده است، چون نمونه هاي گوناگوني از اين ويروس، درانسان باعث بروز ايدز مي شود.اما تعيين زمان دقيق انتقال از حيوان به انسان مشكل آفرين تر است.نكته قابل توجهي كه در تحقيقات مشخص شد اين بود كه در قرن نوزدهم هيچ يك از ميليون ها آفريقايي كه به زور به بردگي كشيده و به كشورهاي خارجي منتقل شدند، به اين ويروس آلوده نبودند.بنابراين ايدز بايد پس ازسال 1860 بروز كرده باشد. ويروس اچ آي وي اولين بار در سال 1959 درنمونه پلاسماي خون يك مرد اهل كنگو رديابي شد.

ويروس اچ آي وي، اولين بار در سال 1959 در نمونه خون يك مرد از كشور كنگو رديابي شد.هر چند نخستين نمونه از ايدز در آمريكا، در سال1981 گزارش شد، اما براساس شواهد اولين قرباني ايدز دراين كشور به سال 1969 باز مي گردد.درآن سال يك جوان سياه پوست در شهر " سنت لوئيز" آمريكا دراثر ابتلا به ايدز درگذشت.تحقيقات درمورد سرعت واگرايي ژنتيكي ميان دو خانواده اصلي ايدز، اچ آي وي – 1 و اچ آي وي – 2، نشان مي دهد كه انتقال ويروس به انسان در حدود سال 1940 ( با ضريب خطاي حدود 20) سال روي داده است.مطالعه ژنتيكي بر روي ويروس اس آي وي، كه به درك بهتر انتقال آن از گونه ميمون ها به انسان كمك كرد، توسط گروهي از دانشمند بين المللي انجام گرفت و درنشريه علمي "Science " چاپ شد.اين گروه مدعي است كه دو ويروس مختلف از دو نوع ميمون در شامپانزه تركيب شده و ويروس اس آي وي را به وجود آورده است.تنظيم كنندگان اين مقاله علمي مي گويند رشته اي از آلودگي و عفونتهاي پي در پي در ميمون " مانگابي دماغ قرمز" و گونه اي بزرگ تر به نام Spot – Nose منجر به خانواده اي از ويروس ها موسوم به " اس آي وي سي پي زي" (SIVcpz ) شده است.نكته مهم اين كه هر دو اين گونه ها خوراك شامپانزه بوده و زيستگاه آنها در غرب آفريقاي مركزي قرار دارد.اليزاب بيلز از دانشگاه ناتينگام، بريتانيا، و همكارانش مي گويند كشف اين موضوع كه ويروس اس آي وي در شامپانزه داراي منشائي دوگانه است، پيامدهاي مهم علمي را به دنبال دارد.

ايدز بيماري است كه مي تواند كشنده باشد.عامل ايجاد آن ويروسHIV ميباشد.

1· داشتن رابطه جنسي با شريک جنسي آلوده به HIVويروس و يا مبتلا به

ويروس HIV و يا مبتلا به ايدز

3· ابتلاء از طريق انتقال خون آلوده به ويروس HIV

4· انتقال از مادر آلوده به ويروس HIV و يا مبتلا به ايدز به كودك ، قبل و در

خبرگزاري فارس: عضو كميته كشوري كنترل ايدز اعلام كرد: داروي جديدي كه محققان ايراني براي درمان ايدز به آن دست يافته‌اند با نام SCP با بالابردن سطح ايمني بدن مي‌تواند از گسترش بيماري ايدز جلوگيري كند و تا حدي درمان كننده است اما درمان قطعي محسوب نمي‌شود.

مينو محرز در گفت و گو با خبرنگار اجتماعي فارس، افزود: پروژه ساخت اين دارو با مشاركت دانشمندان روسي از 4 سال پيش در دانشگاه تهران شروع شده است و اكنون آزمايش اين دارو در بيماران مبتلا به ايدز نشان داده كه اين داروي جديد مي‌تواند با بالا بردن سطح ايمني بدن در درمان بيماري ايدز موثر باشد. وي ادامه داد: اين دارو يك داروي گياهي نيست و از عنصر سلنيوم در ساخت آن استفاده شده است و تحقيقات نشان داده است كه مصرف آن هيچ نوع عوارضي ندارد ولي هنوز زود است كه در مورد اثر بخشي آن براي درمان بيماري ايدز قضاوت كنيم. محرز گفت: اين دارو واكسن بيماري ايدز نيست و اساسا بيماريهاي ويروسي واكسن ندارند بلكه با توجه به اينكه اين دارو از گسترش بيماري ايدز در مبتلايان به اين بيماري جلوگيري مي‌كند مي‌توان آن را يك نوع واكسن ثانويه براي بيماران مبتلا به ويروس HIV ناميد.

عامل بيماري ايدز همانطور که مي داند ويروسي به نام HIV است ، که خود انواع مختلف دارد. از نوشتن تاريخچه ، راه‌هاي انتقال و پيشگيري خودداري مي‌کنم ، چون هم به مقصود اصلي اين نوشته نمي‌رسيم و هم شرح همه موارد درباره اين بيماري در قالب يک پست ، امکانپذير نيست.

ويروس HIV از خانواده رتروويروس‌ها است. هسته اين ويروس حاوي دو رشته RNA تک‌رشته‌اي به همراه آنزيمي به نام آنزيم ترانس‌کريپتاز معکوس است. خوانندگاني که مختصري زيست‌شناسي خوانده باشند ، با RNA و DNA آشنا هستند.